fbpx

Moeten baby’s zelf in slaap kunnen vallen?

Tja, een hele mooie vraag als je het mij vraagt. Want ergens is er denk ik ruis op de lijn ontstaan in babyland en ouderschap. Ergens is het kip en het ei verhaal omgedraaid. Ergens worden er dingen geroepen waardoor veel ouders, en met name moeders, onzeker worden. Ik heb het hier over dat eigenlijk heel de wereld verwacht dat kinderen en met name baby’s vanaf een maand of vijf zelf in slaap moeten vallen, en ook nog alleen op hun eigen slaapkamer. Maar is dit wel zo? Verwachten wij niet teveel van onze kinderen én de moeders? In deze blog leg ik graag mijn kijk op slapen en “alleen in slaap vallen” uit.

Standaard slaapcoaching

Laat ik voorop stellen, ik ben geen standaard slaapcoach. Ik heb geen standaard slaapcoach opleiding gedaan of ben met mensen in zee gegaan die dit al jaren doen. Waarom niet? Omdat het totaal niet bij mij paste. Ja, ik heb het overwogen. Ja ik heb mij erin verdiept, boeken gelezen, onderzoek naar gedaan. Ja, ik wilde zoveel mogelijk kennis in huis halen over slapen en hoe kinderen, in dit geval baby’s, in slaap zouden moeten vallen. Maar tijdens mijn zoektocht naar slaapcursussen en opleidingen kwam ik steeds weer op hetzelfde uit: leren een kind in een bepaald ritme te krijgen en ja je moet daar even consequent voor zijn. Voordat ik alle slaapcoaches tegen mij in het harnas jaag, ik weet zeker dat jullie met alle liefde doen wat jullie te doen hebben en dat er veel mensen zijn die daarbij geholpen zijn. Dus Keep on doing the good work, maar ik ben van mening dat er ook een hele andere manier en visie mogelijk is.

Wie heeft bedacht dat kinderen op een eigen slaapkamer in slaap moeten vallen?

Waarom moeten kinderen op een eigen slaapkamer slapen? En vanaf welke leeftijd dan wel? Waarom is het de bedoeling dat een kind van zes maanden oud al moet leren om zelf in slaap te vallen? Hoezo mag een kind niet een jaartje langer de hulp van papa of mama nodig hebben? Begrijp me niet verkeerd, als je te maken hebt met een echt slaapprobleem (en diep van binnen weet jij of er iets niet in de haak is of niet) en jouw kind het op een krijsen zet als hij of zij het bedje al ziet, dan ben ik zeker van mening dat je aan de bel moet trekken. Slaaphulp is dan een goede stap. Maar er zijn meer wegen naar Rome. Want wat maakt dat een kind een “negatieve slaapassociatie” creëert? Wat maakt dat jouw kind nog specifiek jou of een handeling van jou nodig heeft om in slaap te vallen? Wat maakt dat bij jouw kind alle alarmbellen af gaan als het moet gaan slapen en/of midden in de nacht als het wakker wordt?

Hier zit in mijn ogen een échte oorzaak onder, die opgespoord dient te worden en hier wordt vaak niet naar gekeken binnen de reguliere slaaphulp en/of standaard slaapcoaching.

Want ergens op bewust of onbewust niveau vindt jouw kind het nog spannend om zelf in slaap te vallen. Ergens op een diepere laag, vaak op onbewust niveau, denkt jouw kind nog dat het echt gevaar loopt als het gaat slapen. Jouw kind denkt dat het niet veilig is in de nacht en/of dat jij weggaat en nooit meer terug komt als hij of zij gaat slapen.

Oftewel, ergens op onbewust niveau is het slapen nog gekoppeld aan angst en/of pijn.

(In het laatste geval denk hierbij aan lichamelijke klachten zoals reflux of verborgen reflux, allergieën, darmklachten, luchtweginfecties en andere neus-, keel- en oorklachten.)

En zolang slapen nog gekoppeld is aan angst of pijn zal jouw kind er alles aan doen om jou bij zich te willen houden. En terecht, want kinderen, hoe jong of oud ze ook zijn hebben ons nodig. Ze hebben ons nodig voor warmte, liefde, geborgenheid en veiligheid en daarnaast ook voeding en aanraking. En tot slot hebben zij ons tevens nodig om te leren hun emoties en prikkels te reguleren. En hier gaat het nog vaak mis in het land der slaapcoaching.

Emoties leren reguleren, dát moeten kinderen eerst nog leren, niet slapen.

In de wereld van slaapcoaching is het idee ontstaan dat slapen een aangeleerde vaardigheid is, net zoals fietsen, zwemmen en leren lopen. Om dit te bewerkstelligen dien je je kindje slaperig, maar nog wakker in zijn of haar bedje te leggen zodat het kan leren om zelf in slaap te vallen. Maar is dat eigenlijk wel zo? En waarom dan?

Ik weet dat slapen hoort bij het leven. Wetenschap heeft uitgewezen dat wij ongeveer 1/3 van ons leven slapen. Slapen is belangrijk en we kunnen zelfs langer zonder voedsel dan zonder slaap. Oftewel; slapen is een levensbehoefte. Naast gezonde voeding en water, denk ik echt dat het belangrijk is dat wij slaap veel meer gaan waarderen in onze Westerse maatschappij en er niet meer op in gaan leveren. Maar dat terzijde.

Als slapen dan zo’n belangrijke levensbehoefte is, waarom zouden we dat dan in vredesnaam moeten leren? Eten, ademhalen en drinken hebben we ook niet hoeven leren. Van baby af aan kunnen wij dit al. Sterker nog, een baby die net geboren is heeft een reflex om zelf op de buik van de moeder omhoog te kruipen, zodat het de borst kan vinden. Hoe gaaf en magnifiek zit dat in elkaar! Het is alleen de vraag welke eisen stelt onze cultuur daarnaast nog aan eten, drinken en slapen?

Cultuur versus natuur

Onze cultuur heeft bepaald dat men dient te eten met mes en vork en al helemaal met het gereedschap in de juiste hand. Drinken is ook op een bepaalde manier bedacht, want als je jong bent mag dat met een fles, even later een rietje, en nog later graag uit een glas. Zo is het ook bij slapen. Wij hebben met elkaar bedacht dat kinderen op een aparte slaapkamer alleen in slaap moeten leren vallen en als het even kan op jonge leeftijd en nog binnen tien minuten ook.

In de natuur zie je echter maar weinig diersoorten die hun kroost direct uit het nest plaatsen om ergens anders te laten slapen. En ook bij de mens lagen vroeger broertjes en zusjes vaak op één slaapkamer, weliswaar uit ruimtegebrek, maar dat kwam wel onze behoefte aan aanraking ten goede.

Jonge kinderen hebben ons nodig

Dus laten we eens anders kijken en kijken naar hoe de natuur het heeft bedoeld. Kinderen en vooral jonge baby’s hebben ons nodig. Ze hebben ons nodig voor (borst)voeding en hebben ons nodig om kennis te leren maken met de wereld om ons heen. Vanuit veiligheid en geborgenheid kunnen zij steeds een stapje verder. Baby’s worden ineen keer blootgesteld aan van alles en nog wat als ze geboren worden en moeten nog leren om alles wat zij ervaren te reguleren. En daar hebben ze wederom jou voor nodig.

Als baby’s huilen, jengelen, ons nodig hebben, pakken wij ze van nature op. Wij houden onze kinderen dan dicht tegen ons aan, veelal tegen onze hartstreek aan. We wiegen wat, we bewegen wat, we sussen wat. We raken onze kinderen aan, strelen over de bol of de rug en kalmeren onze kinderen met onze woorden. Kortom, we helpen onze kinderen de emoties die zij ervaren te reguleren. En ritme is hierbij de sleutel. Ons hart heeft een vertrouwd ritme voor onze baby’s, immers zijn ze daar negen maanden mee opgegroeid in de baarmoeder. Aaien, strelen, wiegen en sussen zorgt voor herhaling en wederom voor een ritme, wat een gevoel van veiligheid en geborgenheid geeft.

Om een lang verhaal kort te maken is mijn pleidooi eigenlijk heel simpel; zorg eerst dat jouw kindje samen met jouw in slaap kan vallen, al dan niet met externe hulp, zodat jouw kind leert om de prikkels en emoties van overdag te reguleren en leer het daarna pas het zelf te doen.

En diep van binnen weet jij of er echt daadwerkelijk een slaapprobleem is of niet. Diep van binnen weet jij dat jij zelf ook niet fijn sliep als kind, angstig was en/of er slaapproblemen in de familielijn zitten. Diep van binnen weet je dat jouw kind, jou gewoon even nodig heeft of weet jij dat als het al maanden of jaren aanhoudt, dat er iets niet klopt.

In dat laatste geval, trek aan de bel. Schakel hulp in, ga op zoek naar de échte oorzaak onder het slaapprobleem, maar blijf ook vooral je kindje helpen om het probleem de baas te worden. Slaap samen voor zover dat goed voelt. Plaats een bedje op jouw slaapkamer zolang dat nodig is. Geloof me, een kind vertrekt echt wel weer naar zijn of haar eigen slaapkamer als het daaraan toe is. Wees er in de tussentijd voor jouw kind en stap alsjeblieft af van de Westerse overtuiging “hoe het hoort” en dat kinderen heel snel op hun eigen slaapkamer in slaap moeten vallen.

Afscheiding is de norm geworden, laten we teruggaan naar samenhorigheid

We leven op dit moment in een wereld waarin afscheiding de norm is geworden. Er vinden steeds meer medische ingrepen plaats tijdens de geboorte met alle gevolgen van dien en separatie is daar één van. Veel moeders hebben moeite om hun eigen emoties, gevoelens en prikkels te reguleren en te verwerken, omdat ook zij dit niet hebben geleerd van hun eigen moeders. Veel kinderen hebben dat dus ook.

Dus help ze een handje. Wees er voor ze en volg vooral jouw moedergevoel. Want die klopt.

Veel ouders hebben naast deze vraag ook andere slaapvragen. Bekijk ook eens mijn YouTube kanaal, waar ik slaapvragen van ouders beantwoord. Of klik hier om het werkboek+bijbehorende video Help! Waarom wil mijn kind niet slapen? gratis te downloaden.

Want jouw nacht bepaalt jouw dag!

Warme groet,

Silvia

 

 

 

Disclaimer:  Silvia Bernaards is niet medisch onderlegd en zij stelt geen diagnose, behandelt niet, schrijft geen medicijnen voor en zij geeft geen medisch advies. Bij twijfel en/of medische klachten raadt zij je aan om altijd eerst met een (huis)arts of specialist te overleggen. Daarnaast wordt alle aansprakelijkheid voor schade, direct of indirect, als gevolg van het gebruiken van de informatie op deze website, tijdens gratis online challenges, via de online academie www.bib-b.nl, en/of verkregen tijdens persoonlijke begeleiding, geheel uitgesloten. 

Plan een Skype gesprek met Silvia

Door u aan te  melden neem ik, Silvia Bernaards contact met u op om een Skype afspraak te plannen.

U heeft zich succesvol aangemeld voor een Skype gesprek