fbpx

Help! Mijn kind wil alleen maar mij!

Soms is niet het slapen op zich een probleem, maar wel als dit moet in een eigen kamertje en als mama dan ook nog eens weg gaat. Laat ik voorop stellen, biologisch gezien is het niet logisch om onze kinderen van baby af aan op een aparte kamer te leggen. De meeste veiligheid en geborgenheid wordt geboden in het veilige nest zelf, bij mama en papa. Maar dat even ter zijde…

Sommige kinderen zetten het op een krijsen als mama ook maar dreigt de kamer te verlaten. En dan hebben we het hier niet om een iets te verlegen kind als ze ouder zijn. Nee, sommige moeders zijn bekaf, omdat zij op een gegeven moment de enige nog zijn die het kind kunnen kalmeren. Dat betekent dat mama de deur nauwelijks meer uit kan en al helemaal niet ’s avonds. En ’s nachts zijn zij diegene die er steeds weer uit moeten om hun kindje te kalmeren en/of nog de laatste voeding te geven. Dat betekent dat er ook niet meer afgewisseld kan worden in de nachtelijke shifts. En als een moeder dan ook nog overdag werkt, steven je al heel snel op totale uitputting af.

Maar wat maakt nou dat jouw kind alleen maar jou wil?

Wat maakt dat het zich zo onveilig voelt als jij vertrekt?

Hier zit een échte oorzaak onder en deze wil ik graag met jou in deze blog onderzoeken.

Laten we voorop stellen dat ergens in het onderbewuste van jouw kindje een negatieve link is ontstaan tussen “mama” en “gaat weg” en “angst/pijn”. En hoe die link is ontstaan en wat daar precies is gebeurd, verschilt per kind en per familie. Ik zeg er bewust “familie” bij, want vaak komt het neer op bepaalde gebeurtenissen die zich ooit hebben afgespeeld in de familielijn. Het is dan ook belangrijk dat je zelf op onderzoek uitgaat wat jouw kindje jou eigenlijk wil vertellen.

Laten we eens kijken naar het verhaal van Iris.

Ik ontmoette Iris op een businessvent en we raakte aan de praat. Ze vroeg me wat ik deed en ik vertelde dat ik werk als slaapcoach. Ze begon een beetje te gniffelen en zei “Nou, jou had ik 2 jaar geleden nodig gehad.”

Ze vertelde over haar dochter die met 9 maanden uit het niets, niet meer zelf ging slapen en de boel steeds bij elkaar huilde. Ze wilde alleen maar mama en leek niet meer van haar zijde te wijken. “Het lijkt wel alsof ze zich helemaal aan mij vastklampt, alsof ik nooit meer weg mag gaan.” Het putte haar fysiek en mentaal uit, aangezien zij dus steeds diegene was die haar dochtertje moest kalmeren. Elke nacht was het alleen Iris die eruit ging, om haar dochtertje te kalmeren. Haar man wilde wel helpen, maar dat werkte niet en dat stond hun dochter ook niet toe.

“Ik wist stiekem allang al dat er iets aan de hand was, en dat er iets niet klopte, maar toch ging ik door totdat de zwarte vlekken voor mijn ogen verschenen.”

Ik vroeg of ze nu wist, wat eronder zat. Het antwoord was nee. Na anderhalf jaar ging het steeds wat beter dus is ze niet meer op zoek gegaan naar hulp. Ik vroeg haar hoe haar eigen relatie met haar moeder was. “Oh, mijn moeder was heel beschermend over mij en klampte zich aan mij vast.”

Bijzonder. Hetgeen haar dochter haar liet zien, deed haar moeder ook bij haar. “Het lijkt wel,” begon ik “als iemand zich zo vastklampt, alsof diegene doodsbang is dat jij vertrekt. Dus leeft jouw moeder nog of is zij jong overleden?” Nee, haar moeder leefde nog. Maar toen kwam de aap uit de mouw….

De moeder van Iris was háár moeder wél op jonge leeftijd verloren, op negen jarige leeftijd om precies te zijn. Plotseling. “Goh” zei ik, “bijzonder, jouw dochter begint plotseling op 9 maanden oud dit gedrag te vertonen, jouw moeder was 9 toen ze haar moeder verloor, plotseling”. Het lijkt wel alsof deze gebeurtenis nog niet verwerkt is door jouw moeder en in het onderbewuste van jouw dochter deze ervaring nog ligt opgeslagen. Elke keer weer, als jij van haar zijde wijkt, denkt de biologie van jouw dochter dat jij weg gaat en nooit meer terug komt. Net als bij de moeder van jouw moeder.” Even was het stil. De kwartjes vielen. “Jeetje”, zei ze, “zo heeft niemand er nog naar gekeken, maar het klopt. En hetzelfde verhaal geldt ook voor mijn man, ook zijn moeder is háár moeder op jonge leeftijd verloren. Plotseling…”

Alles wat wij niet verwerken, komt terecht bij de volgende generatie. De dochter van Iris voelde elke keer dezelfde angst en verdriet die haar oma op haar beurt heeft gehad, toen zij als 9 jarig meisje ineens geen moeder meer had.

De biologie redeneert zo; als jij ineens geen moeder meer hebt, wordt je overlevingskans klein en ga je dood. Dat wij nu in een veel modernere wereld leven, daar houdt onze biologie geen rekening mee. Want biologisch gezien, verzorgt de moeder en zorgt zij tevens voor voeding, veiligheid en geborgenheid. Als de moeder het nest verlaat, vervalt dus de voeding, de veiligheid en de geborgenheid wat in de natuur leidt tot de dood. Vandaar ook dat onze biologie zo sterk reageert op de connectie met onze moeders.

Als jouw kindje dus alleen maar jou wil, is het een hele interessante vraag om te kijken wat er zich in de familielijn heeft afgespeeld m.b.t. de band tussen moeder en kind. Vragen die je jezelf kan stellen zijn:

·        Heeft iemand in de familielijn zijn of haar moeder (gedurende een periode) moeten missen?

·        Wat is er ooit gebeurd in de familielijn toen een moeder het huis verliet?

·        Hoe is/was de relatie met je eigen moeder? En de relatie van jouw moeder met háár moeder?

Je onderbewuste weet alle antwoorden en bij het lezen van de vragen, gaan er misschien al belletjes rinkelen en/of er komen spontaan andere gedachten of personen bij je op. Ga daar naar kijken en ga bijvoorbeeld met familieleden in gesprek.

Maar ja, allemaal leuk en aardig, wat kun je doen?

Het is belangrijk om die geborgenheid en veiligheid te blijven bieden. Wees er voor jouw kindje en knuffel met regelmaat. Praat daarnaast tegen je kind, hoe jong dan ook en vertel keer op keer op keer, dat het veilig is, dat jij er bent en dat dit gebeurtenissen uit het verleden betreft.

·        Als je weet wat er is gebeurd in de familielijn, dan kun je het verhaal vertellen tegen jouw kindje en vertel ook dat dit verhaal van mama/papa/opa/oma etc. is en niet van hem of haar. Ervaar je hier zelf nog gevoelens bij zoals verdriet, een naar gevoel of boosheid, voel voor jezelf deze gevoelens. Sta er bij stil. Huil, voel je boos of naar. Op die manier krijgt het de aandacht en kan het verwerkt worden. Vertel ook aan jouw kindje, dat het lekker kind mag zijn en dat het veilig is. Blijf dit herhalen.

 ·        Weet je (nog) niet wat er zich heeft afgespeeld in de familielijn, dan nog is het goed om het bovenstaande te benoemen, maar ga ook op onderzoek uit. Ga praten met familieleden, maar sta ook eens stil bij de zwangerschap en bevalling. Er kunnen namelijk ook andere gebeurtenissen onder dit gedrag liggen. Zo kan het ook zijn dat, als jij tijdens de zwangerschap enorm bang bent geweest om jouw kindje te verliezen, en jij alleen maar hebt gedacht “ik moet dit kindje bij mij houden”, de biologie van jouw kindje nu denkt, “ik moet ten alle tijden bij mama blijven.”

Hoe je het wend of keert, jouw kindje doet dit niet expres om jouw te pesten. De biologie van jouw kind denkt écht dat er gevaar dreigt als jij weg zou gaan. De vraag is alleen, wat ligt hieraan ten grondslag en wat is er ooit gebeurd in het verleden.

En nu een vraag aan jou.

Heb jij ook een kind wat zich alleen maar aan jou vastklampt? Herken je iets in bovenstaand verhaal?

En wat heb jij ondernomen om dit proces te keren?

Delen is helen en daarnaast kan jouw verhaal weer bijdrage aan de inzichten van een ander. Zodat uiteindelijk iedereen weer heerlijk kan gaan slapen.

Want jouw nacht bepaalt jouw dag!

Warme groet,

Silvia Bernaards

 

 

Disclaimer:  Silvia Bernaards is niet medisch onderlegd en zij stelt geen diagnose, behandelt niet, schrijft geen medicijnen voor en zij geeft geen medisch advies. Bij twijfel en/of medische klachten raadt zij je aan om altijd eerst met een (huis)arts of specialist te overleggen. Daarnaast wordt alle aansprakelijkheid voor schade, direct of indirect, als gevolg van het gebruiken van de informatie op deze website, tijdens gratis online challenges, via de online academie www.bib-b.nl, en/of verkregen tijdens persoonlijke begeleiding, geheel uitgesloten. 

Plan een Skype gesprek met Silvia

Door u aan te  melden neem ik, Silvia Bernaards contact met u op om een Skype afspraak te plannen.

U heeft zich succesvol aangemeld voor een Skype gesprek